bo tu się można troszkę uzewnętrznić, bezkontaktowo czyli jakby bezproblemowo. jesteśmy w pizdzcu. czy chcemy, czy nie. i ja bym chciała tupnąć na to trochę nogą, wy posłuchajcie tupania lub naciśnijcie krzyżyk w prawym górnym rogu.

struktora społeczna, w którą się wplątaliśmy skutkuje interakcjami. ty ruszasz palcem, a ja później nie moge przez to w nocy spać. ktos karze czuć się cząstką wszechświata, a ja cisnę się zapuszkowana jak konserwa w hipermarkecie. w to z której półki i na jakim dziale już nie wchodźmy. ważne, że jakby nie było - w piźdźcu.

i tak sobie stoimy, mrugamy, działamy. to wisi w powietrzu. coś nieokreślonego. potrzeba czasu na identyfikację i interpretację. przede wszystkim źle nam z oczu patrzy. omijając tę kwiestię nasze wpływy na siebie dawno się wyczerpały - na zasadzie łomotania, łopotania, ściskania czy innych rewolucji sercowo-żołądkowych. źle patrzymy, źle czujemy. biegasz mi po głowie. ucieknij, albo daj uciec z piźdźca.